Stel: je loopt door een dorpje waar niemand haast heeft. De kerkklokken luiden, een oudemannetje zwaait vanaf zijn stoepje, en jij denk: wacht, dit mag niet. Dit is te mooi om waar te zijn. Maar ja, San Felice del Benaco is echt. En midden in dat schilderplaatje staat een villa uit de zestiende eeuw, gerestaureerd met zoveel liefde dat zelfs de stenen vertellen dat hier iemand trots op is. De Turra-familie woont hier al meer dan twee eeuwen. Meer dan twee eeuwen lang hebben ze mensen ontvangen alsof het familie zijn. Moeder zit aan het roer, de dochters zijn overal tegelijk – receptie, glimlachen, een knipoog geven – en niemand doet het met zoveel charme.
Je checkt in alsof je tijdelijk lid wordt van de clan. Geen plastic glimlach, geen checklist. Gewoon: welkom, hier is je sleutel, de wijn staat in de koelkast, en als je iets nodig hebt, roep je maar. Of niet. Want je kunt hier ook perfect verdwijnen. Op een terras met uitzicht over het Gardameer, een boek in je hand, een glas rosé binnen handbereik. De zon zakt, de lucht kleurt roze, en jij denkt: hier wil ik morgen ook zijn. En de dag daarna. En misschien ook de dag daarna.
De kamers hebben karakter. Geen saaie hotellook, maar houten balken, stenen muren, een beetje ouderwets, een beetje hip, helemaal echt. Je voelt je niet als toerist, je voelt je als iemand die iets gevonden heeft. Een plek waar tijd langzamer gaat. Waar het leven zachtjes klinkt. En waar je ’s avonds tegen je reisgenoot zegt: ‘Weet je wat? We doen dit vaker.’
Dit is geen verblijf. Dit is een gevoel. En dat gevoel heet: o, daar wil ik wonen. Hotel, Italiaanse Meren, San Felice, Italië
Meer weten? Lees meer