Denk je: “Amusementspark? Ja, leuk voor kinderen, maar ik ben geen peuter met een suikerspuitsnoepje in de vuist.” Fout. Tivoli is geen plek waar je geduldig in een rij staat terwijl je luistert naar het gezeur van een peuter die per se een plastic hamster wil die ‘Ik ben gek op papa’ zegt. Nee. Tivoli is waar volwassenen stiekem gillen als een tiener, waar je met een glas prosecco in je hand in het donker rondloopt alsof je op een date bent met Walt Disney zelf.
Je komt binnen, en dan: kaos. Maar wel de goede soort. De soort waarbij je denkt: oh, ik mag hier zijn. Lichten knipperen, muziek denderd, iemand valt uit een attractie en lacht zich rot. Je hongert. Gaat naar binnen. Koopt iets wat technisch gezien een hotdog is, maar in werkelijkheid een culinair protest is tegen alles wat heilig is. Het is heerlijk. Je eet het in drie happen op, terwijl je probeert niet te struikelen over een kind met een ballon in de vorm van een luiaard die ‘lekker leuteren’ heet.
Wil je schrik? Er is een achtbaan die zo snel gaat dat je denkt: heb ik mijn testament wel bijgewerkt? Wil je rust? Ga zitten bij het meer, kijk naar de reflectie van de lichtjes, en doe alsof je in een romantische film zit. Totdat iemand naast je een appelwijn drinkt en zegt: “Lekker zuur, hè?” En dan lach je, want ja. Het is zuur. En je bent hier. En het is gewoon goed.
Tivoli is geen plek om serieus te zijn. Het is een plek om te proberen of je nog steeds kunt gillen zonder dat iemand je oproept voor een auditie bij een horrorfilm. Je komt er als volwassene. Je verlaat het als iemand die drie uur lang twintig jaar jonger was.
Doe je schoenen aan. Laat je haar wapperen. En eet die drop. Want hier mag dat. Hier moet dat. amusement park, Copenhagen, Copenhagen, Denmark
Meer informatie lees het hier