Stel je voor: je landt in Marrakech, loopt een straat in die ruikt naar kruidnagel, verse mintthee en lichte paniekerigheid omdat je geen idee hebt waar je bent. En dan – o verrukking – je staat voor een deur die eruitziet alsof ze in een spionnefilm hoort te zitten. Geen bord, geen neon, gewoon een houten deur die fluistert: ‘Kom binnen, wij hebben airco en rust.’
Welkom bij Riad Les Trois Palmiers, waar volwassenen volwassen mogen zijn. Geen piepende kinderen op de trap, geen ballonnenzee bij het ontbijt. Wel een binnenplaats waar je denkt: hier wil ik mijn roman schrijven. Of gewoon niksen. Niksen is hier een erkende sport. Met een kop thee, een zonnetje en een palmier in zicht – want ja, er zijn drie. Drie palmiers. Niet meer, niet minder. Net als het aantal keer dat je zegt: ‘Wauw, dit is echt Marrakech.’
Het riad zit midden in de medina, dus je hoeft geen gps om iets te vinden. Je loopt de deur uit, raakt verdwaald, vindt per ongeluk de mooiste souk van je leven, koopt een kleed dat je niet nodig hebt, en struikelt weer terug naar het riad alsof het je moeder is. Terugkomt altijd.
’s Avonds? Dan wordt er gekokt alsof er een Marokkaanse Masterchef gaande is in de keuken. Tagine, couscous, smaken die je brein kortsluiting geven. En je mag blijven zitten tot je denkt: ik woon hier nu gewoon. Geen probleem. Ze knikken begripvol.
Dit is geen hotel. Dit is een sprookje met wifi. Hotel, Binnenland, Marrakech, Marokko
Meer weten? check de link