Stel: je staat voor een gigantische glijbaan die uit een tempel steekt. Je draagt een helm die op een vis lijkt. Je schreeuwt als een mier die op een tandpasta-explosie is gestapt. Welkom in Parc Astérix, waar de geschiedenis een knipoog krijgt en de wetten van de zwaartekracht regelmatig worden opgeschort.
Dit is geen pretpark, dit is een culturele ervaring met extra adrenaline. Je kunt er terecht voor Romeinse legioenen die op ski’s de berg af jagen, een goudzoektocht met Obelix die zo zwaar is dat hij de aarde doet trillen, en een attractie waar je in een vliegend veldbed wordt geslingerd alsof je een wipwap van de goden bent. En dan heb ik het nog niet over de menhirwerper, waar je als menselijke katapult een kijkje neemt op de wereld vanaf 40 meter hoogte – met kleren die je liever niet meer aan zou trekken.
Maar het mooiste? Geen wachtende Romeinse kinderen met ijsjes die smelten op hun toga’s. Nee, je komt hier voor de gekte, de gekleurde haren, de gekke verhalen en de gekke man die zichzelf Obelix noemt en alweer een varken heeft gegeten. De sfeer is Gaulois, de humor Frans, en de wachttijden korter dan je denkt – vooral als je om 9 uur als een gek in de startblokken staat.
Tussendoor eet je een stokbrood alsof het een ceremonieel offer is, drink je bier in een tempel (want waarom niet), en leer je kinderen hoe je een menhir gooit zonder je rug te verpesten. Of je nu komt voor de humor, de snelheid of gewoon om te zeggen dat je ooit in een rijdend kruidenrijk bent geweest: dit park gooit met clichés en vangt ze weer op met stijl.
En nee, Asterix is niet altijd nuchter. Maar wie is dat wel, na de zevende achtbaan?
Meer informatie hier is de info