Stel je even voor: jij, in een tuinstoel, met een glas wijn dat net zo goud glinstert als de zon die achter de Toscaanse heuvels verdwijnt. Geen sirenes, geen collega’s, geen WhatsApp-groep van de kleuterschool. Alleen het geruis van de wind door de cipressen en het zachte plonk van iemand die voor de zoveelste keer in het zwembad duikt. Welkom bij Il Defizio, waar kleinschalig zó goed voelt dat je bijna jaloers wordt op je eigen vakantie.
Dit hotel in Gambassi Terme is niet zo’n plek waar je per ongeluk terechtkomt. Nee, mensen komen hier expres. Jaar op jaar. Soms met dezelfde bagage, dezelfde zonnebril, dezelfde man. Maar altijd met frisse moed en een lege maag. Want: ontbijtbuffet. Denk aan: verse vruchten, brood dat knispert alsof het het nog niet eens is of het alsnog wil stoppen met knisperen, en jam die smaakt alsof oma die zelf heeft gemaakt – terwijl oma nooit verder kwam dan een pot Nutella.
En dan die Toscaanse diners. Stel je een tafel voor, lang als een Italiaanse zin, vol met mensen die elkaar een dag geleden niet kenden en nu brood delen alsof ze getuige waren bij elkaars bruiloft. Je proeft wildzwijn, proeft wijn, proeft gesprek. En voordat je het weet, zit je met een vreemde over het leven te filosoferen alsof jullie samen op de berg Sinai stonden.
Wil je even weg? Geen probleem. In twintig minuten ben je in San Gimignano, waar de torens zo hoog zijn dat je denkt: Wauw, daar ging wat geld aan de architecten op. Vroeger had het stadje er zeventig. Nu nog dertien. Maar goed, kwaliteit in plaats van kwantiteit, toch? Of rijd naar Volterra, waar de geschiedenis zo dik in de muren zit dat je bang bent dat een muur je straks aanspreekt. Het Museo Etrusco Guarnacci? Een must. Niet omdat je zo van oude potten houdt, maar omdat je opeens denkt: Wauw, mensen hadden al smaak toen wij nog met stokken op bomen sloegen.
Kamers liggen in het hoofdgebouw, op de begane grond of eerste verdieping. Dus geen trappen als je net te veel wijn hebt gedronken. En het uitzicht vanaf het zwembad? Laatst zei iemand: Het is alsof ik in een schilderij van een schilderij zit. Dat zei hij nadat hij drie uur in het water had gelegen. Maar wel terecht.
Il Defizio is geen plek die schreeuwt. Het fluistert. Rustig. Zeker van zichzelf. En iedereen die er geweest is, komt terug. Soms met nieuwe kleren. Altijd met hetzelfde gevoel: Waarom woon ik hier niet? Hotel, Toscane, Gambassi Terme, Italië
Meer informatie lees het hier