Als je denkt: ‘Ik wil weg. Weg van alles. Weg van WhatsApp-groepen, weg van de wasmand, weg van die ene buurman die elke ochtend om zes uur met zijn stofzuiger de strijd tegen stof begint’ — dan weet ik een plek. Het Santo Andre Inn in Póvoa de Varzim. Daar word je wakker op het geluid van golven, niet van een wekker. En als je per ongeluk toch een wekker zet, gooi je hem gewoon uit het raam. Zie je wel? Probleem opgelost.
Dit hotel ligt pal aan het strand. Je stapt uit bed, trekt je slippers aan, en binnen dertig seconden kun je je tenen in het zand stoppen. Geen taxi’s, geen drukte, geen verkeersopstoppingen. Alleen jij, de oceaan en een meeuw die duidelijk denkt dat jij brood hebt. Die meeuw heeft gelijk. Je hebt brood. Of je gaat straks gewoon ontbijten. Bij het zwembad, met uitzicht op zee, alsof je in een reclame voor zonnecrème zit.
Je kunt hier heerlijk tot rust komen, zegt men. En dat is waar. Maar rust betekent hier niet: stilzitten. Je kunt fietsen huren. Ja, fietsen. Zo’n ding met twee wielen. Je stapt erop, peddelt weg, en ontdekt de omgeving. Costa Verde is groen. En zee. En nog meer zee. En af en toe een café waar ze weten hoe je een pastel de nata bakt zonder drama.
Het diner op het terras? Mooi uitzicht. Mooie gerechten. Mooie wijnen. En mooi: je hoeft na afloop niet te rijden. Je loopt gewoon naar je kamer. In een rechte lijn. Of in een lichte bocht. Afhankelijk van hoe goed die wijn was.
Dus: wil je even alles loslaten? Dan is dit je kans. Zonder stress. Zonder franje. Met zand tussen je vingers en een glas vinho verde in je hand. Hotel, Costa Verde, Póvoa de Varzim, Portugal
Meer informatie hier is de info