Denk jij ook altijd: wie heeft nou ooit zin in kunst die stijf staat in een hoek met een bordje ‘raak niet aan’? Dan heb ik nieuws voor je: het H’ART Museum is precies waar die regel wordt vergeten, verbrand of in de fik gezet. Hier mag je. Nee, wacht: hier moet je. Aanraken, meedenken, lachen, staren, zelfs dansen. Kunst die niet op een voetstuk staat, maar pal in je gezicht. En soms ook in je hand.
Dit is geen museum waar je stilletjes langs sliert. Dit is waar je stopt. Staart. ‘Wacht, dit is serieus?’ zegt. Want ja. Het is serieus grappig, serieus mooi, serieus gek. Beeldhouwwerken die lijken op je buurman na drie biertjes. Schilderijen die je denken maken dat de kunstenaar zijn palet heeft geslikt. En dan ineens: een kamer vol spiegels waar je eruitziet als een warreling van Picasso en een nachtmerrie.
Maar het mooiste? Geen flauwekul over ‘intentie van de kunstenaar’. Geen jargon dat klinkt alsof het uit een studie psychologie komt. Nee, hier wordt kunst weer wat het is: iets om over te praten. Iets om te voelen. Iets om hardop te zeggen: ‘Waarom lacht die man zonder hoofd?’ En dan door te lachen. Samen.
Je hoeft geen diploma kunstgeschiedenis te hebben. Je hoeft alleen een gezicht te hebben. En misschien een beetje tijd. Want je blijft langer dan gepland. Niet uit plichtsbesef, nee, omdat je steeds iets nieuws ziet. Iets raars. Iets moois. Iets dat je doet denken aan die droom waar je nooit aan iemand durft te vertellen.
Doe je jas uit. Zet je hersenen op ‘standje nieuwsgierig’. En loop binnen. Het H’ART Museum wacht niet op jou. Het wacht op wie je bent als je niets hoeft te zijn. museum, , , Nederland
Meer weten? bekijk het hier