Je pakt je spulletjes, gooit ze in een tas die net iets te klein is – want efficiënt inpakken is niet jouw sterkste kant – en dan? Dan word je begroet door een hotel dat zo dicht bij het strand staat dat je bij het opstaan al denkt: ‘Wacht, kan ik hier gewoon de zee in lopen?’ Ja. Dat kan. Wel even je slippers aantrekken, want zand tussen de tenen is leuk, maar pas na tien minuten.
Dit hotel in Cala Gonone doet niet moeilijk. Geen gedoe met drie liften, een gang van twintig meter en een receptie die denkt dat je een vragenlijst van vijf pagina’s moet invullen. Nee. Je loopt naar binnen, zegt ‘ciao’, krijgt een glimlach en een sleutel. Klaar. Je kamer heeft uitzicht op blauw. Het échte blauw. Niet dat Photoshop-geval dat je op reclames ziet, maar het echte spul. Met golven. En meeuwen. En iemand die verderop aan het frisbeeen is, maar dat verpest je uitzicht niet. Integendeel.
Je ontbijt buiten, onder een parasol die precies genoeg schaduw geeft. Geen zon op je croissant, dus die smelt niet tot een vetvlek op je bord. Goed gedaan, parasol. De lunch? Eet je bij een strandtentje waar de vis net van de boot komt. Of je eet in het hotel. Dan hoef je alleen je badlaken op te pakken en te lopen. Tot het restaurant. Of tot het zwembad. Of tot het strand. Want alles is vlakbij. Alsof iemand heeft gedacht: ‘Laten we niks ver weg zetten, want wie wil er nou rennen in vakantie?’
’s Avonds word je wakker van de geur van gegrilde vis en het geluid van iemand die probeert Italiaans te spreken. Misschien ben jij dat. Geen schande. Je bent hier niet voor de taalvaardigheid, je bent hier voor de rust, de zon en het gevoel dat je niks hoeft. Behalve genieten. En dat lukt. Hotel, Sardinië, Cala Gonone, Italië
Meer informatie check de link